Sebastiaan (Seba) Schatteman   
Wetteren, 30.06.1985

Starten als beloftevolle jeugdvoetballer en eindigen als jeugdzorgwerker, het is geen alledaags parcours. Achter het voetballen zette Seba jaren geleden al een punt. En ook op werkvlak bewandelt hij binnenkort een ander pad.  

Seba neemt na vijf jaar afscheid van YAR Vlaanderen. Maar we werpen samen met hem eerst nog een licht op zijn tijd bij YAR en de weg daarnaartoe. 

Ondanks een darmziekte die zijn kleuterjaren tekenden met ziekenhuisbezoeken en ouderlijke zorg, beschrijft Seba zijn jeugd als zorgeloos. Met veel voetbal, Chiro en buitenspelen. Hij wou op jonge leeftijd profvoetballer worden, én had er het talent voor. Dat betekende dagelijks trainen, wat in het lager onderwijs weinig problemen opleverde. Ook in het middelbaar kon Seba sporten en studeren combineren.

“Alles ging makkelijk tot ik écht moest studeren. Ik volgde de richting Latijn – Moderne Talen en haalde het vaak met de hakken over de sloot. Met de truken van de foor lukte het me telkens om te slagen, maar mentaal begon het zware schema door te wegen. 

Ik had het erg moeilijk met studeren en taken maken. Ook het voetbal viel me alsmaar zwaarder. Ik besloot om er een punt achter te zetten. Thuis was er veel ruzie over mijn schoolcarrière en het werd moeilijk op hetzelfde niveau door te zetten. Ik stapte over naar de richting lichamelijke opvoeding omdat ik dan veel kon sporten.”

Omdat zijn thuissituatie niet over rozen ging, nam Seba een verrassende beslissing. Hij was op school in aanraking gekomen met de Salesianen. Een gemeenschap van priesters en vrijwilligers die een ondersteunende functie hadden op het Don Boscocollege en er ook woonden. Seba stapte in als vrijwilliger en ging inwonen in de gemeenschap, even weg van huis. Hij werd ingeschakeld als verbindende factor tussen leerkrachten en leerlingen, een soort leerlingenbegeleider. 

“Voor mij was het niets religieus, al deed ik wel mee met het ochtendgebed. Het ging meer over zingeving. Het heeft me vooral richting gegeven in mijn leven en rust gebracht, want ik was pas beginnen puberen op mijn negentiende.

Toch was ik nog niet klaar om ‘volwassen’ te worden. Ik maakte mijn studie niet af; studeren lukte me nog steeds niet. Bovendien werd ik aangereden op mijn brommer. Omstandigheden bepaalden toen mijn keuzes.”

Thuis werden Seba’s keuze om in een fastfoodketen te gaan werken minder enthousiast onthaald. Het begon bij het gezin te dagen dat er misschien iets meer aan de hand was. Op zijn 22ste kreeg Seba de diagnose ADD en begon hij rilatine te nemen. Met vernieuwde goesting ving hij de studie sociaal werk aan. Hij vindt dat hij zijn diploma als bachelor voor een groot deel aan de rilatine te danken heeft. Maar er waren ook veel bijwerkingen die de baten teniet deden. Hij stopte met zijn medicatie. 

“Als ik er nu aan terugdenk, was veel in mijn jeugd te verklaren door mijn ADD. Aan de andere kant zie ik door mijn werk bij YAR in dat ik mezelf net door mijn diagnose beperkte met dat label. Ik gebruikte het als excuus, ook voor mezelf.

Ik ben lang gekenmerkt door onrust, ik was zoekende.

Met een diploma sociaal werk op zak en een extra jaar cultureel management achter de kiezen, werd Seba uiteindelijk trajectbegeleider. Bij een dienst gespecialiseerd in begeleiding voor mensen met een arbeidsbeperking.


Hij werkte er acht jaar toen hij op café in gesprek raakte met een medewerker van YAR Vlaanderen. 

“Ik dacht ‘laat maar komen’ na acht jaar dezelfde job.” Zo ging hij bij YAR Vlaanderen aan de slag. 

Door YAR zag ik in dat mijn jeugd en studies niet door mijn ADD hobbelig waren geweest. De angst en onzekerheid die ik als kleuter met een ziekte voelde en van mijn omgeving ervaarde, hebben meer bepaald. Ik wou me daar vaak tegen verzetten, waardoor ik soms slecht reageerde op vrijheid of verantwoordelijkheid. 

Bij YAR heb ik er veel gesprekken over gehad, ben ik vaak met mezelf geconfronteerd geweest. Ik leerde het verschil kennen tussen een veeleisende job en iets dat veel van je vraagt, wat niet hetzelfde is. YAR is een manier van zijn en in het leven staan; ik ben van redder naar coach gegaan.”

Seba heeft, naar eigen zeggen, geleerd om beter met vrijheid om te gaan. Hij blijft een rebel, met een klein hartje en een groot bewustzijn voor de mening van anderen. Een rebel met grootste dromen. Zoals een plek creëren waar jongeren tot rust kunnen komen en ze tegelijk op weg naar een job worden geholpen. Hij wil iets in het leven roepen voor jongeren aan de rand van de maatschappij, om hen terug te lanceren, kansen en rust te gunnen. Met de overtuiging dat kleine verbintenissen meer voeden dan grote.

Het leven is zo kort, geniet er maar van, van de pieken en de dalen!


Tekst: Cleo Hendriks © Fotografie: Renaat Nijs