Steve Vande Broeck
°07.07.1982, Tienen
Schaffen

Steve is militair, officier, een managementfunctie binnen het leger. Hij laat ons voorzichtig binnen in de militaire wereld en toont ons hoe hij er sporadisch uitstapt. 

“Op mijn twintigste besliste ik om bij het leger te gaan. Mijn ouders vonden dat een slimme keuze en hebben die erg gestimuleerd. Het bood zekerheid en een goed pensioen. En op je twintigste klinkt het leger ook heel stoer en aanlokkelijk, zeker als de serie Band of Brothers net populair is.”

Vooruit spoelen naar achttien jaar later, Steve is inmiddels officier-kapitein. Hij heeft hij er een missie en verschillende functies in het leger op zitten.
Hij maakte zeven jaar deel uit van het bataljon ISTAR, de ogen en oren van defensie. In 2018 ging hij drie maanden op missie in Mali. Maar hij liet thuis een vriendin en een pasgeboren zoon achter. Een en ander begon te knagen bij Steve, die plots niet meer zag dat hij mensen aan het helpen was. Steve zag enkel wat hij achterliet en wat voor hem op dat moment belangrijker was.

“Het leger is een wereld op zich, met heel veel voordelen maar zeker ook enkele nadelen. Ik zag toen voor mezelf enkel de nadelen. Ik zag niet meer hoe ik mensen aan het helpen was, ook al deed ik dat wel. 

Ik weet heel weinig van het ‘normale’ leven en soms wil ik uit die kooi breken. Mocht ik opnieuw kunnen beginnen, ik zou misschien iets anders kiezen. Anderzijds leren wij ook veel over heel uiteenlopende dingen, want driejaarlijks worden wij intern opgeleid in een andere materie of praktische zaken. Dat gaat van data-analyse tot verkennen en informatie verzamelen in het veld.”

“Gene naft, geen kilometers.”

Steve voelt zich dus geen ‘typische’ militair. Hij heeft dan wel een kortgeschoren kapsel, maar dat is enkel uit esthetische overweging: hij beweert kaal te worden.  
En net in dat atypische ligt voor hem de zoektocht, een zoektocht die hemj bij YAR Vlaanderen bracht.

“Ik was vroeger zelf een ongeleid projectiel. Ik denk dat dat voor een stuk rebellie was voor wat ik zelf heb meegemaakt als kind en hoe ik dat ervaren heb. Dat stukje kan ik inzetten bij YAR Vlaanderen. 

Ik heb ingezien dat ik mijn eigen bagage kan gebruiken in mijn gesprekken met de jongeren. Ik kan hen laten inzien dat alles nog kan veranderen. En tegelijk heeft het me ook geholpen om de dingen een plaats te geven en er openlijk over te praten.”.

De conclusie voor Steve blijft dat hij mensen wil helpen en iets voor anderen wil doen. Maar waar dat pad ligt, en of het bij zijn carrière als militair is, blijft onduidelijk.

“Ik heb het gevoel dat ik, door de weg die ik als tiener ben ingeslagen en de dingen die ik verkeerd deed, bepaalde competenties misschien niet ontwikkeld heb of tot uiting heb laten komen. Ik bots daar af en toe op. En dan zou ik andere dingen willen doen met mijn leven, maar ik weet niet wat.”En toch, als je Steve vraagt wat hij het liefst van al zou doen, heeft hij onmiddellijk een antwoord klaar.

“Als ik in alles zou slagen wat ik zou doen, zou ik acteur willen worden. Dat klinkt misschien dwaas, maar ik geniet er zo van om mensen te entertainen. Vooral mijn vrienden, want als ik voor een groep onbekenden moet spreken, klap ik helemaal dicht.
En dat herken ik ook bij de jongeren die een traject bij YAR Vlaanderen doorlopen. Ze komen zo gesloten binnen en vertrekken met opgeheven hoofd, klaar om helemaal voor hun doelen te gaan. Bij mij is dat net hetzelfde. Op dag 1 van mijn eigen opleiding bij YAR ben ik telkens opnieuw erg stil. Na een paar dagen zie je me gaan als een speer.”

“Ik ben een zeer conflictvermijdend persoon.”

Steve heeft talloze redenen om zich in te zetten voor YAR Vlaanderen. Toch is zijn grootste motivatie dat hij de beste vader voor zijn kinderen wil zijn. Want de problematieken waar jongeren vandaag mee geconfronteerd worden, zijn niet dezelfde als die in Steves jeugd.

Steve wil ook leren communiceren, wat met twee jonge kinderen niet altijd van een leien dakje gaat. Gelukkig is er zijn vriendin, die in een oogopslag ziet of Steve zijn kookpunt bereikt, codewoord ‘vuur’ roept, waarop Steve even gaat afkoelen. Want elke keuze en elke actie heeft gevolgen, en daarmee springt Steve bewust om. Een bewustzijn dat hij zijn kinderen, geboren in 2017 en 2020, nu al wil meegeven.

“Ik was vroeger zelf een beetje een ‘voyouke’.”

“Ik zal mijn kinderen volledig en altijd steunen, wat ze ook willen doen. Ze moeten het zelf doen en ontdekken, maar ik zal er zijn. Ze zullen zich al jong bewust zijn van het feit dat er altijd gevolgen zijn.”

Ondanks zijn militaire achtergrond en de sporadische behoefte aan een ‘codewoord’, noemt hij zichzelf conflictvermijdend. Hij is een rustige man, die zijn rust vindt in de natuur. 


Moutainbiken en hiken, ofwel wandelen met een rugzakje en bergschoenen, zijn Steve zijn favoriete bezigheden. Hij noemt zichzelf een ‘ultra-light hiker’, iemand die geen rugzak van vijftien kilo meetorst op trektochten van vijf dagen, maar een rugzakje van vijf kilo met wat ‘cold soaked’ pap, een tent en slaapzak, een reserve T-shirt, broek, onderbroek, die hij allemaal wast onderweg. Water drinkt hij uit rivierstromen.

Er is zelfs een heus YouTube-kanaal gewijd aan die trektochten: Belgian Hikers. Steve en kompanen lichten op semi-professionele wijze al hun trails toe en geven recensies over in het buitenland gekochte ultralichte regenpakken.

Een van Steves adviezen: zoek de natuur op en hou het simpel.

Maar zijn belangrijkste advies luidt als volgt:

“Wees open naar je naasten en krop je gevoelens niet op. Uit ze op een goede manier. Als je problemen hebt, moet je erover kunnen praten. Door dingen op te kroppen, gaan ze een eigen leven leiden. Gedachten zijn geen feiten.”


Tekst: Cleo Hendriks © Fotografie: Renaat Nijs