Lieve Kathy,
Ons traject begon op het moment dat we aan het kampvuur onze blinddoek afdeden. Ik zag zo’n lieve, schattige vrouw staan en ik was er volledig klaar voor om aan het natraject te beginnen.
Op de residentie had ik net geleerd dat ik mensen kon vertrouwen, dat ik mensen heb kunnen toelaten en dat ik mijn verleden kon vertellen en dat dat deugd deed. Ik heb leren vallen en opstaan en parts van mijzelf gezien waarvan ik niet wist dat die er waren en ik was helemaal klaar om die met jou te delen. Toen kwam ik terug in mijn normale omgeving en werd het een beetje moeilijk. Ze hadden mij gewaarschuwd op residentie dat het nog moeilijk zou worden thuis omdat ik wel veranderd zou zijn, maar mijn omgeving niet en dat heb ik gevoeld toen ik thuiskwam.
De eerste weken ging het wel goed, maar dan na een tijdje zag ik mezelf terug uitgaan terwijl ik beloofd had aan mezelf dat ik dat niet meer ging doen, vallen in mijn oude patronen. Het ging ook terug moeilijk met mijn ouders: de relatie met mijn mama was terug moeilijk en ik zag mijn papa weer bezorgd worden, waardoor ik diep heb gezeten met mezelf. Ik was het vertrouwen in mezelf kwijtgeraakt waardoor ik niet meer zag hoe andere mensen het voor mij konden fiksen.
Ik heb daardoor mijn familie een beetje verwaarloosd, mijn vrienden ook en natuurlijk jou, de persoon die mij wou helpen met mijn leven. Ik vond het moeilijk om af te spreken omdat ik heel hard geconfronteerd werd met mezelf, met waar ik niet goed bezig was, met welke stappen ik moest ondernemen om het goed te doen en ik had daar geen zin in, ik werd daar zelfs nijdig van. Ik vond het daardoor makkelijker om gewoon niet te reageren, want als ik niet reageerde dan was het er ook gewoon niet.
Na een tijdje begon ik wel echt in te zien dat mijn vrienden mij geen positieve invloed gaven, waardoor ik helemaal alleen was, geïsoleerd thuis zat, mama en papa waren ook boos op mij dus ik voelde mij helemaal alleen. Mijn tante heeft me toen opgevangen en bij mijn tante kreeg ik terug dat gevoel van op residentie. Iemand die ik echt kon vertrouwen en die echt voor mij klaar staat en iemand die mij echt ziet, waardoor ik daar echt aan mezelf heb kunnen werken en echt heb kunnen nadenken over wie ik wil zijn.
En dan ben ik mij terug gaan verdiepen in mijn geloof, waar ik al sinds kleins af aan mee bezig was, maar nooit echt praktiseerde. Mijn geloof geeft mij rust, laat mij mijn grenzen stellen die ik eigenlijk sinds residentie al wou stellen en het laat mij meer respect tonen naar natuur en familie en mijn eigen lichaam. Op residentie leerde ik ook ‘what happened happened’, waardoor ik mijn verleden en mijn stiefpapa een mooi plaatsje heb kunnen geven.
En na al dit zag ik dat jij er nog steeds was, nog steeds klaar stond voor mij en toen heb ik besloten om een berichtje terug te sturen en het voelde zo goed. Ik was zo blij en opgelucht en ik wist ook dat jij opgelucht ging zijn.
Nu kijk ik echt uit naar de toekomst en het lukt me meer en meer om tot actie te schieten: ik ben op zoek naar een appartementje, ik ben ingeschreven op school, ik heb mijn theoretisch rijbewijs gedaan, mijn papaatje is heel opgelucht en blij waardoor hij nu ook aan zichzelf kan werken en met mama zijn er nog ups en downs, maar we kunnen al veel beter praten met elkaar en elkaar meer begrijpen.
Kathy, ik ben blij dat ik mijn verhaal heb kunnen doen tegen jou en ben jou ook heel dankbaar dat je altijd bent blijven staan voor mij.